Kilka lat temu byłem na spotkaniu we Włocławku z panem Stefanem Niesiołowskim. Już wtedy miał opinię pieniacza, ale w czasie tego spotkania wypadł wspaniale- spokojny, opanowany, elokwentny. Ostatnio jednak ten polityk nie ma dobrej passy, a jego wyczyn z dziennikarką dobitnie pokazał jakby drugie jego oblicze- w sytuacji zaskoczenia, stresu, ten pan nie potrafi zachować nawet elementarnych zasad kultury, co zwłaszcza w stosunku do kobiety powinno charakteryzować cywilizowanego człowieka. Przecież można nie mieć ochoty z kimś rozmawiać, kulturalny człowiek w takiej sytuacji po prostu by milczał. Pan Niesiołowski, człowiek impulsywny ( ja też taki jestem, dlatego wcale nie traktuję tego jako „okoliczności łagodzącej”) nie powinien zajmować się polityką w wydaniu wielkoformatowym, ponieważ przynosi wstyd. Wstyd nie tylko partii rządzącej, której jest członkiem, ale Polsce, ponieważ takie zachowanie po prostu nie przystoi politykowi żadnej formacji politycznej.

To, że tacy ludzie stają się wybrańcami społeczeństwa, świadczy- moim zdaniem- o dwu rzeczach. Po pierwsze- jakie społeczeństwo, tacy politycy, co świadczyłoby o tym, że jest z nami naprawdę źle, skoro akceptujemy takie zachowania, po drugie- że nasze zainteresowanie polityką jest tak naprawdę powierzchowne, że pytanie- na kogo oddać swój głos- zadajemy sobie tak naprawdę dopiero przed urną wyborczą, a wtedy szukamy nazwiska, które kiedyś obiło nam się o uszy, które znamy z tv, radia bądź internetu. I tym sposobem tacy, jak pan Niesiołowski kolejny raz reprezentują nas w parlamencie, miast spędzić kolejne 4 lata na leczeniu nadwyrężonej psychiki.

P.S. Oto sytuacja, która mnie poruszyła.  http://www.youtube.com/watch?v=yUZtjdcJEN0

Tak naprawdę to nie będą nagrody, ale dowód moje wdzięczności za odwiedzanie mojej strony, czytanie tego, co tu piszę, a przede wszystkim za chęć skomentowania.

Jedyny warunek to podanie swojego maila, abym mógł się skontaktować ze zwycięzcą i przekazać nagrodę-:).

” Wolność wsparta na oświacie i równość w obliczu prawa

to nam rokowała, bracie, Trzeciego Maja ustawa”.

Jak widać, już wtedy, ponad 200 lat temu, Polacy wiedzieli, że chcąc mieć sprawne państwo, trzeba wykształcić światłych obywateli. Co prawda potwierdza to starą teorię o naszym Narodzie, że w trudnych chwilach, w obliczu zagrożenia, klęski, potrafi się zjednoczyć i podjąć trud- w tym przypadku reformy państwa, ale studzi moją radość rzeczywistość, kiedy widzę, co dziś wyrabia się w polskiej oświacie.

Tę zacytowaną zwrotkę daję pod rozwagę czytelnikom, choć winni ją przede wszystkim przeczytać twórcy nieustającej reformy oświaty, byli i obecni ministrowie edukacji.

1 maja to święto robotnicze, jego początki były bardzo krwawe- starcia z policją, aresztowania, nawet śmierć. Nie o to dziś chodzi, żeby karać ludzi za poglądy, za ich manifestowanie, ale dziś właśnie lewica powinna głośno mówić o tym, że z pracą jest w Polsce źle. W Brześciu padła cukrownia, ikona naszego miasta, podobny los za chwilę spotka- jak czytam- włocławskie KZPOW, producenta słynnego ketchupu. Gdzie lewica???

A z okazji Święta Pracy, wszystkim ludziom pracującym składam najlepsze życzenia.

Po pierwsze pani Halince Gruszeckiej za pomysł, chęć „przekucia” go w czyn. Za zapał. Za upór. Za prawdziwie społeczną postawę,  bo przecież nie robi tego dlaczegoś, ale robi to z myślą o innych.

Po drugie- Wojtkowi Skruszewiczowi. Za ogrom pracy, którą włożył w opracowanie utworów muzycznych, które graliśmy, za dyscyplinowanie orkiestry. Za prawdziwą maestrię. Za to, że dojeżdżał na próby z Torunia i nawet raz nie ponarzekał-:).

Po trzecie-  Darii i Natalii, których śpiew pozwala unieść się na wyżyny.  Agacie i Eli, które w niczym im nie ustępują. Basi, która ma niespożyte pokłady energii, wielki magnetyzm i…swój fanklub-:). Justynie, która nadal mnie uwodzi swoim śpiewem-:).  Pani Joli, która wspaniale opowiada historie o ptactwie domowym-:). Tomkowi, który wcielił się w rolę przedwojennego amanta. Sławkowi, który okrasił piosenkę niesamowitym żydowskim dowcipem.

Po czwarte- Mariuszowi za pejsy( to Jego pomysł, tak, tak) .

I kolejne, już bez numeracji. Dla wszystkich grających, którzy robią coś, co lubią, jednocześnie przynosząc radość innym, czego w dzisiejszych czasach coraz mniej- ogromne podziękowania.

Dla Widzów. Byliście Państwo taką publicznością, o jakiej można tylko marzyć. Tak, jak publiczność na meczu stanowi 12 gracza, tak Państwo byliście z nami, wybaczaliście nasze drobne wpadki, nagradzaliście brawami każdą piosenkę, która przypadła Wam do gustu, a brawa ( wielkie ) otrzymała każda.

Jak się okazuje, można zrobić coś pięknego, wystarczy tylko chcieć.

P.S. Zdjęcia mogą Państwo obejrzeć na www.q4.pl

P.S. I jeszcze prośba do Pani Halinki- myśli już Pani o czymś ???

Mariusz Czyżniejewski – W drodze do sukcesu pokonałeś kilkuset konkurentów, trudno było?

Tomasz Chybciński – Owszem, było trudno. Podczas zmagań w kolejnych etapach przeżywałem kryzysowe momenty, w których byłem bliski poddania się. Moim głównym celem w I etapie olimpiady było przejście do kolejnego poziomu. Podczas pierwszej fazy rywalizacji zdobyłem najwyższą liczbę punktów w powiecie włocławskim oraz radziejowskim. W II etapie również zająłem pierwsze miejsce. Szczególnie III etap konkursu był dla mnie wyzwaniem, ponieważ nie interesowałem się tematem bezpieczeństwa w naszym mieście. Pozostali finaliści byli bardzo dobrze przygotowani, wszystkim bardzo zależało na wygranej. Ja głównie skupiłem się na improwizacji. Stwierdziłem, że nie ma sensu uczyć się tekstu prezentacji „na pamięć”, ponieważ gdybym zapomniał choćby jednego słowa lub zdania cała prezentacja „ległaby w gruzach”. Na przekonanie komisji do swoich racji miałem 10 minut. Podczas wystąpienia wszystkim uczestnikom, także mnie towarzyszył ogromny stres, który zwiększał jeszcze poczucie strachu i trudności. Pamiętam, że w mojej głowie przed prezentacją pojawiały się tylko złe scenariusze.

M.Cz.- Co zadecydowało o wzięciu udziału w olimpiadzie- czy był to świadomy wybór czy raczej przypadek ?

T.Ch. -O konkursie dowiedziałem się od nauczyciela w listopadzie. Nie miałem ochoty brać w nim udziału, ponieważ byłem nastawiony na Ogólnopolski Konkurs Wiedzy o Kazimierzu Wielkim i Jego Czasach. Jednak, gdy wspólną rywalizację zaproponował mi kolega z klasy chętnie podjąłem się tego wyzwania. Uważam, że o wzięciu udziału w olimpiadzie z pewnością zadecydował przypadek.

M.Cz.- Czy wygrana wpłynie na Twoje plany życiowe, głównie naukowe? Dostałeś bowiem indeks na dwie uczelnie z regionu, z Torunia oraz Bydgoszczy…

T.Ch.- Główna wygrana znacząco wpłynie na moje plany życiowe. Do 23 marca bardziej preferowałem humanistyczny kierunek studiów, jednak w obecnej sytuacji jestem skłonny podjąć dalszą edukację na zupełnie przeciwnym kierunku. Przede mną jeszcze III klasa liceum, jeszcze wiele może się zmienić. W dniu dzisiejszym mogę jedynie powiedzieć, że mój wybór prawdopodobnie padnie na Toruń.

M.Cz. -Skąd takie zainteresowania?

T.Ch. -Wszystko rozpoczęło się od serwisu internetowego, gdzie na bieżąco udostępniane są wiadomości kryminalne. Zacząłem dzięki temu bardziej zagłębiać się w wiedzę prawniczą. Następnie stałem się członkiem forum prawnego, gdzie byłem raczej obserwatorem. Dzięki temu mogłem bez problemu zobaczyć zastosowanie prawa w praktyce. Uważam, że było to bezpośrednią przyczyną mojej wiedzy z zakresu prawa wykroczeń.

M.Cz. -A jak w ogóle wygląda nauka w Twoim przypadku?

T.Ch.- Uczę się głównie wieczorami, bardzo często w nocy. Najczęściej chodzę po pokoju z zeszytem lub książką w ręku i czytam. Nauka daje mi satysfakcję, ale tylko wtedy, gdy coś mnie interesuje. Potrafię wtedy poświęcić wiele godzin na szersze zapoznanie się z danym tematem. W przeciwnym wypadku uczę się tylko dla ocen. Staram uczyć się systematycznie, ale różnie to wygląda, w zależności od przedmiotu.

M.Cz.- Czym się interesujesz?

T.Ch.- Mam wiele zainteresowań, ale postaram skupić się na tych najważniejszych. Odkąd zdałem egzamin na kartę motorowerową jeździłem motorowerem, początkowo byłem szczęśliwy, że jestem niezależny, ale z upływem czasu zamieniło się to w pasję. W ubiegłym roku zdałem egzamin na prawo jazdy kat. A1. Obecnie jeżdżę już większym pojazdem i poświęcam na to więcej czasu niż kiedyś. Bardzo się cieszę, ponieważ sezon motocyklowy już się rozpoczął. Wraz z powrotem wiosny, a właściwie od maja mogę także rozwijać swoje kolejne zainteresowanie, czyli wędkarstwo spinningowe. Od września 2007 roku trenuję w celach rekreacyjnych Viet Vo Dao. Dwa treningi w ciągu tygodnia pozwalają mi na odpoczynek od nauki. W ciągu ostatnich kilku tygodni zacząłem się interesować również ekonomią. Poza tym nieustannie rozwijam swoją wiedzę z zakresu prawa oraz historii.

M.Cz.- Jako człowiek sukcesu podaj na niego przepis…

T.Ch.- Uważam, że każdy pracuje na swój sukces indywidualnie i nie chcę narzucać nikomu swojego „przepisu na sukces”, jednak mogę się nim podzielić. Po pierwsze ważne są marzenia, to od nich wszystko się zaczyna. Marzenia mogą stać się bardzo silną motywacją do działania. Kolejnym bodźcem, który może na nas wpłynąć pozytywnie jest rywalizacja. Te dwa czynniki w moim przypadku powodują ogromną determinację w dążeniu do wcześniej wyznaczonego celu. To nowe doświadczenie nauczyło mnie, że nie warto rezygnować bez względu na okoliczności i przeciwności losu. Trzeba podążać nawet bardzo powoli wyznaczoną drogą, ważne, że zbliżamy się do celu. Myślę, że na mój sukces wpłynęła też bezpośrednio konsekwencja w działaniu. W miarę możliwości 2 godziny dziennie starałem się poświęcić na czytanie ustaw. Oczywiście dotyczy to dni, w których uczęszczałem do szkoły. W weekendy spędzałem w ten sposób 6 godzin. Jednakże to zaprocentowało. Długotrwały sukces musi mieć odpowiednie fundamenty. Każdy z nas popełnia błędy, lecz najgorszy błąd to poddanie się. Należy czerpać naukę z własnych błędów i podążać dalej. 

M.Cz.- Pytanie, którego nie mogę sobie odmówić-czy dziś, w dobie kultu pieniądza, powiedz, czy w ogóle  warto się uczyć?

T.Ch.-Uważam, że warto się uczyć. Nie twierdzę, że każdy powinien nabywać wiedzę szkolną. Nauka to nie tylko książki, zeszyty, szkolenia, kursy, studia… Sport to też nauka, to ciągłe treningi, dążenie do perfekcji. Najważniejsze to ciągłe rozwijanie się, nie ważne w jakim kierunku. Nie ważne ile wyrzeczeń i czasu będzie nas to kosztowało. Jeżeli widzimy w tym sens i sprawia to nam przyjemność lub daje satysfakcję, to należy kontynuować nasze poczynania. Jeżeli nawet stracimy wszystko podczas naszych prób, bo popełniliśmy gdzieś błąd, to otrzymaliśmy bezcenną lekcję. Po wyciągnięciu odpowiednich wniosków z naszej porażki możemy dojść jeszcze dalej, ponieważ posiadamy wiedzę, chyba, że się poddamy…

Jeszcze raz podkreślę, że moim zdaniem warto się uczyć. Dlaczego? Z edukacją wiążą się liczne korzyści. Dla uczniów i studentów w wielu miejscach użytku publicznego są ulgi. Poza tym od kandydatów na wiele stanowisk wymaga się rozległej wiedzy. Znajomość języka angielskiego pozwala na podjęcie pracy w wielu państwach Zachodniej Europy i nie tylko. To dzięki nauce w tej chwili potrafię czytać i pisać, wiem, gdzie się zgłosić w określonej sprawie. Przecież to dzięki szkole mamy szerokie grono znajomych i przyjaciół! Na zajęciach pozalekcyjnych można poznać naprawdę wspaniałych ludzi. Nauka rozwija nasze zainteresowania, możemy doskonalić nasze umiejętności manualne, z pewnością nie dopadnie nas nuda. Na lekcjach przysposobienia obronnego nauczyłem się reanimacji, resuscytacji, wiem co zrobić podczas złamania… W tej chwili śmiało mogę stwierdzić, że ta znienawidzona przez uczniów nauka jest w stanie uratować życie drugiej osobie.

M.Cz.- Dziękuję za rozmowę.

T.Ch.- Ja również dziękuję za przeprowadzoną rozmowę i pozdrawiam.